Ik heb hier geen actieve herinnering aan.

Rouw om het verlies van een dierbare is iets dat iedereen meemaakt in het leven, soms wat eerder of intenser. Gebeuren zal het. Wat zich daarna ontvouwt is minder een gegeven. Ieder gaat hier op hun eigen manier mee om, door de unieke rugzak die je met je meedraagt. Mijn rugzak zit blijkbaar vol met dissociatie. Toen Jan overleed, stortte mijn gammele fundering in. Nog steeds zit ik tussen de brokstukken, gelukkig wel in een betere staat dan toen. Destijds had ik het er namelijk erg zwaar mee. Zo zwaar dat ik me er bijna niets van herinner - daar dient de dissociatie immers voor. Leven met DIS is niet leven met allerlei cute alters zoals TikTok doet vermoeden. Leven met DIS is leven zonder verleden. Alsof je wat memo's hebt gelezen over je leven, maar er geen herinneringen aan hebt. Mark Rutte kan hier over meepraten. Psychedelica helpen hierbij, heb ik ontdekt - het haalt de tussenschotten in mijn geheugen weg, zodat ik bij herinneringen kan die mijn brein voor me had weggemoffeld. Wanneer dat gebeurt, is dat best intens. Op zo'n moment bestaat er geen tijd: alles vindt tegelijkertijd plaats. Ik ben in het hier en nu, maar ook in de herinnering. Op elk moment tegelijk. Het is dan geen herinnering meer, maar iets dat opnieuw gebeurt. Zo voelt het daarna ook: alsof ik net heb meegemaakt wat jaren geleden al plaats heeft gevonden. Dit is ook wat er op 30 januari gebeurde, toen ik bij Anna von Hausswolff in de Trix stond. Ondergedompeld in haar bezwerende muziek met een portie 2cb in mijn bloed.

Een kleine achtergrond: ik zag haar voor het eerst op Roadburn in 2018, eveneens met psychedelica in mijn systeem. Dit was het meest indrukwekkende optreden dat ik ooit zag. Destijds was ik nog in het begin van mijn transitie, en had ik veel last van wat ik "tweedehands genderdysforie" noem: ik was continu bang dat anderen aan me zouden zien dat ik trans was. Met alle gevolgen van dien. Dit hyperbewustzijn van mijn lichaam woog erg zwaar op mij, en op Roadburn was dit geen uitzondering. Het was tijdens dat optreden dat dat bewustzijn ineens verschoof naar mijn eigen bewustzijn: what the fuck was ik aan het doen? Waar was ik mee bezig? Er ontvouwt zich zoiets fantastisch voor je ogen, en jij bent bezig met je lichaam? Je bent niet eens je lichaam! Dat was het einde van mijn genderdysforie.

Dit heb ik haar jaren later ook verteld, toen ze in 2021 in Nijmegen stond. Maar dat was niet de kern van mijn verhaal. Dat was namelijk dat ik voor haar concert afscheid had genomen van Jan, bij hem thuis. Jan zou oorspronkelijk mee gaan naar het concert. Hij was ook bekeerd tot de Hausswolff Cult nadat we samen hadden getript terwijl we naar haar muziek luisterden. Dit is een van de mooiste, leukste meest liefdevolle ervaringen van onze levens geweest. We hebben het er nog vaak over gehad, tot aan de dag voor zijn overlijden.

De pijn was enorm die dag. Waar ik hiervoor nog kon ontkennen dat het echt was, kon ik bij het zien van zijn lichaam niet onder de waarheid uit: hij had echt zelfmoord gepleegd. De herbelevingen waar ik het in een vorige post had gemaakt, komen hier vandaan. Dat was tevens het enige dat ik had. Waren die herbelevingen er niet, dan waren er 0 herinneringen aan de dag van het afscheid. Ik wist wel dat ik dit destijds gedeeld had met Anna, en dat er een klik was die we beiden niet goed konden plaatsen. Die klik vertaalde zich in prettig contact door de jaren heen, waarbij ik altijd mijn unhinged zelf heb kunnen zijn - en zij eveneens, getuige de peer in een doodskist. Maar in dat contact ontbrak de herinnering aan de basis. Dat veranderde plotseling tijdens het spelen van het nummer The Iconoclast. Ik als fervent (doch verantwoord, al zeg ik het zelf) snoeper had dit nummer al eens onder invloed geluisterd, en op een bepaald moment maakte dat iets in mij los dat ik eveneens niet kon plaatsen. Het was precies op dat moment dat ze me opzocht, door naar me te wijzen (onbeleefd!) en me even aan te kijken. Niks spectaculairs - je kent elkaar en zegt even hallo, je ziet elkaar.

Toch heeft dat moment een knop omgezet in mijn 2cbrein. Terwijl ik gewoon een wholesome live laugh love-momentje met deze girlboss had, stond ik tegelijkertijd weer in die kerk. In de huiskamer van Jan aan zijn kist. Onderweg er naartoe. Tijdens het concert. Luisterde ik naar haar muziek, voerde ik die gesprekken opnieuw. Alles gebeurde in een oogwenk. Ik zag in wat voor staat ik was, voelde alles weer wat ik toen voelde, maar ook wat ik destijds weggedrukt had. Hoe ontzettend fragiel ik was - er was niks meer van mij over. Ik verbaasde me over hoe ik dat in godsnaam heb overleefd, hoe ik heb kunnen functioneren. Maar ook hoe ik, juist door die extreme kwetsbaarheid, toch in staat was een connectie te vormen met iemand. Iemand die die kwetsbaarheid zag, en daar met zoveel liefde en zorg mee omging, alsof het haar eigen was. Tijdens dat concert ervaarde ik dat de rouw los stond van de liefde die ik voelde. Tijdens dit concert begreep ik dat er geen verschil was. Destijds heb ik het nodig gehad om die liefde los te kunnen voelen van die rouw die alles overstemde, maar uiteindelijk is dit hetzelfde. Het klinkt als iets dat je in de Happinezz leest in de wachtkamer van de crisisdienst, maar toch is het zo. Laat die meditatiekussens maar komen. De pijn die bij rouw hoort is denk ik gewoon liefde die je niet kwijt kan, omdat de ontvanger er niet meer is. Maar uiteindelijk heeft het geen ontvanger nodig. Dit was best wat om allemaal door te moeten maken in een oogwenk. Je onmiddellijke respons is het proberen te begrijpen, maar ik kreeg het niet voor elkaar. Ineens dacht ik aan het zeldzame compliment dat ik kreeg als kind: "jij probeert altijd alles te begrijpen". Misschien was dat geen compliment, en zit het me alleen maar in de weg. Alles bij elkaar zorgde voor een moment van kortsluiting, waarna er eigenlijk niets anders meer was dan dat gevoel van... Aanwezig zijn. Gewoon bestaan. Dat alles oke is zoals het is. No thoughts, head empty. Geen muziek, geen girlboss die me aankijkt: het was allemaal hetzelfde. In deze staat, met deze lading, was dit misschien nog wel beter dan haar optreden op Roadburn. Hoe land je van zoiets? Verdwaasd bleef ik zitten na het concert. Ik had de brandende behoefte dit aan haar kenbaar te maken. Maar zoiets laat zich niet in woorden vangen. De mental breakdown die ik verwachtte bleef uit - met dank aan Sams broodjes, Vincents hilariteit en Geerts veiligheid en expertise in mijn psychedelische staat.

De woorden kwamen niet. In een stevige omhelzing waagde ik toch een poging. "I'm on psychedelics, lol". Goed verhaal, Benjamin. Gelukkig zijn woorden niet altijd nodig. Toch zijn er hier weer een heleboel. Enerzijds om het te kunnen verwerken: de herinneringen mogen dan wel niet echt "nieuw" zijn, maar omdat ze al die tijd ontoegankelijk waren, bleef die dag onverwerkt weggestopt. Veel zorginstellingen en professionals hebben me verteld dat dit niet beter kan worden en dat ik er maar mee moet leren leven dat ik nooit continuïteit in mijn geheugen zal ervaren. Dat is ook waarom ik deze woorden hier neergooi: ik bewijs graag andermans ongelijk. Dat het niet kan via hun protocol, betekent niet dat alle hoop gelijk verloren is. Het kan wél. Mits je een manier hebt die aansluit op je behoeften. Bij mij is dat blijkbaar op dit moment een gillende vrouw geweest. En wat drugs.